pielgrzymka w pokoju

Stanęłam w kącie pokoju i oparłam się spoconymi plecami o chłodną
ścianę. Pokój był pusty i zimny-od dawna nikogo w nim nie było.
Mnie jednak było w nim tak duszno, jakby przed chwilą,
przewędrowała przez niego cała pielgrzymka na Jasną Górę,
zabierając przy okazji cały tlen. Oddychałam szybko i ciężko,
śledząc każde tchnienie, które siwizną przecinało powietrze.
Moje myśli krążyły wokół mnie jak sępy nad cuchnącymi zwłokami,
rozdrapując całość na mozaikę ran i symetrycznych cięć pazurów.
Wygryzały moją głowę od środka, wydziobywały oczy, szarpały nos i uszy,
czyniąc z twarzy wielką, krwawą ranę. Odpędzałam je resztką sił,
krzyczałam i niewidząc nic prócz purpury, drżałam jak liść rzucony
na wzburzone morze. Do krwi rwałam garściami włosy z głowy,
rozdrapywałam sobie oczy i policzki, nie pamiętając o bólu.
Nożem poharatałam sobie piersi, żeby złapać oddech, żeby orzeźwiające
powietrze, wpadło wprost do płuc i chlupiąc gęstą krwią,
tchnęło we mnie trochę życia. Nie mogłam już, nie chciałam już,
nie miałam siły i jak pluszowy pajacyk osunęłam się po ścianie w dół.
Wtedy wszedłeś ty, przywitałeś się beznamiętnie,
omiotłeś wzrokiem pokój, usiadłeś na kanapie i włączyłeś telewizor.